گردشگری طبیعت بهعنوان یکی از مهمترین اشکال گردشگری پایدار، نقش بسزایی در حفاظت از محیطزیست، توسعه جوامع محلی و ایجاد ارزش اقتصادی ایفا میکند. با این حال، تحقق اهداف پایداری در این حوزه مستلزم بهکارگیری رویکردهای نوین بازاریابی است که بتواند همزمان منافع زیستمحیطی، اجتماعی–فرهنگی و اقتصادی را در نظر گیرد. ازاینرو، هدف اصلی پژوهش حاضر شناسایی و اولویتبندی شاخصهای بازاریابی پایدار مؤثر بر گردشگران طبیعت است تا چارچوبی علمی برای تصمیمگیری مدیران و سیاستگذاران گردشگری فراهم شود. این پژوهش از نظر هدف اکتشافی–کاربردی بوده و با رویکردی توصیفی–تحلیلی انجام شده است. در گام نخست، با مرور نظاممند ادبیات و مطالعات پیشین، 31 شاخص اولیه شناسایی شد که پس از غربالگری و پالایش از طریق روش دلفی و با مشارکت 15 نفر از اساتید دانشگاهی و مدیران متخصص حوزه گردشگری، تعداد 16 شاخص نهایی در قالب سه معیار اصلی زیستمحیطی، اجتماعی–فرهنگی و اقتصادی–بازاری مورد تأیید قرار گرفت. در ادامه، بهمنظور تعیین اهمیت نسبی معیارها و زیرمعیارها و با در نظر گرفتن عدم قطعیت و ابهام در قضاوتهای انسانی، از روش تحلیل سلسلهمراتبی فازی (FAHP) به روش چانگ و مقایسات زوجی استفاده شد. یافتههای پژوهش نشان میدهد که به ترتیب معیار زیستمحیطی، اجتماعی–فرهنگی و اقتصادی–بازاری در بازاریابی پایدار گردشگری طبیعت از اهمیت بالایی برخوردارند و نرخ ناسازگاری مقایسهها در سطح قابل قبول قرار دارد که بیانگر اعتبار قضاوت خبرگان است. نتایج حاصل از اولویتبندی شاخصها میتواند بهعنوان مبنایی کاربردی برای طراحی راهبردهای بازاریابی پایدار، بهبود تصویر مقصد و ارتقای تجربه گردشگران طبیعت مورد استفاده قرار گیرد و در نهایت، به توسعه پایدار مقاصد گردشگری طبیعت کمک نماید.